سعدیا شیرازیا نامت بس است
خانه ات را دیدم از خار و خس است
دیگران رفتند و ما هم میرویم
از برای چند روز ما بس است
ای کوه بلند تحقیر پستم دادی
در این حین جوانی شکستم دادی
بختی همه ر شادی و خرم دادی
بخت منه آزرده ر بر غم دادی
بخت منه آزرده ر بر غم دادی
دلبرم دلبرم تو سوختی جیگرم
دلبرم دلبرم تو سوختی جیگرم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
دلبرم دلبرم دلبرم دلبرم
ای دخترک به زیب شیرین آمد
شیرین لته بسته سر دیگ آمد
یک بوسه بده از تکاتک چشمانت
…زکات فرزندانت
…زکات فرزندانت
دلبرم دلبرم تو سوختی جیگرم
دلبرم دلبرم اما تو سوختی جیگرم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
دلبرم دلبرم دلبرم دلبرم
تو دختر پادشاه مه کبک قفسی
ای زیبک سرخ میده حالی هوسی
تو دختر پادشاه مه کبک قفسی
از روزی که رفتی نگفتم به کسی
بعد رفتنم تو دانی هر خار و خسی
دلبرم دلبرم
دلبرم دلبرم اما تو سوختی جیگرم
دلبرم دلبرم اما تو سوختی جیگرم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
دلبرم دلبرم دلبرم دلبرم
رفتم سر سبزهزار دیدم سبزه
رفتم سر زلف یار بستم …
رفتم در سر سبزهزار دیدم سبزه
رفتم سر زلف یار بستم …
از دست همو دخترک خوش غمزه
از دست همو دخترک خوش خنده
دلبرم دلبرم اما تو سوختی جیگرم
دلبرم دلبرم اما تو سوختی جیگرم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
من نداشتم ارمان اما تو رفتی از برم
دلبرم دلبرم دلبرم دلبرم
یک روز د کوچه میگذشتم دم شام
دیدم صنمی نشسته بود در لب بام
ای از ملک ظلم نتوانم گفتن
ناچار زیر لب بهش گفتم سلام
ناچار زیر لب بهش گفتم سلام
دلبرم دلبرم اما تو سوختی جیگرم
دلبرم دلبرم اما تو سوختی جیگرم
من نداشتم ارمان اما تور رفتی از برم
من نداشتم ارمان اما تور رفتی از برم
***
