ای سراچه سفید که خالی مره
که خالی میره
که در بین سرکا شمالی مره
که در بین سرکا شمالی مره
د بین سرکاش از راه بگرام
در راه سرکاش از راه کوهستان
پشت یار شیرین جبالی میره
د بالا قریه ای سبز است و خوشرو
هوای تازه اش از دامن تو
…
تو کجا میروی پهلوی الا یار
د دستمال پر کردم هسته و پسته
تو کجا او ره میخوری الا یار
تو کجا او ره میخوری الا یار
…
شبای دراز چیرینگ چیرینگ ناله کنم
شب ناله کنم کسی به دادم نرسد
خنجر بگیرم
خنجر بگیرم با جگرکا پاره کنم
الا پاره کنم جان پاره کنم
خیام که کالاهای حکمت می دوخت
در کوره غم فتاد نادان بسوخت
…
گمانم آرزوهایم به گورستان میماند
***
