عشق اگر شعله کند مکتب دل می سوزد
عاشق اگر گریه کند کوه و چمن می سوزد
یار اگر گریه کند پیر و جوان می سوزد
دوست اگر ناله کند خاک زمان می سوزد
من دامن زرد توبه طی خواهم کرد
با موی سفید قصد می خواهم کرد
پیمانه که عمر من به هفتاد رسید
امشب نکنم نشاط کی خواهم کرد
مرغ دل تو مرغ دل تو
آمده امروز با دیدن یار چه عجب روز است
لازم است به من که ببینم دیدنی یار چه عجب خوب است
مرغ دلکم شده سودایی به سوی چمن نشود راهی
گله داره دلکم ، میل آشنایی به دیدن یار چه عجب روز است
مرغ دلکم وا وا آمده امروز به دیدن یار چه عجب روز
یا رب تو خدای عالمیانی کارساز و کریم بلکه رحمانی
وا گل خلاص کنی جان جان دل خلاص کنی
… از ریشه ی خار چه عجب روز است
مرغ دلکم وا وا مرغ دلکم آمده امروز به دیدن یار چه عجب روز
سالها بودم در آرزویت یکبار ببینم قد دلجویت
بر تو باقی ماند دلم بر تو باقی ماند
که یارت گوید خالق جبار چه عجب روز است
بودم به سرت سالها دلگیر در گردن من زده ای زنجیر
کی خلاص شوم من به آسانی چشمم شده چهار
چه عجب روز است
***
