ای کبک خرامان تو مگر خانه نداری
ای زلف پریشان تو مگر شانه نداری
ای زلف پریشان تو مگر شانه نداری
عشق تو مره کباب و بریان کرده
لب های ظریفت مره ویران کرده
مجنونت شدم گوش کن ای لیلای من
ای غمت مره زار و پریشان کرده
آی چشمان خوده به ناز می گردانی
ما را ز سر بریده می ترسانی
ما گر ز سر بریده می ترسیدیم
در مجلس عاشقان نمی خندیدیم
یاد تو کنم سر زبانم سوزد
ترک تو کنم تمام جانم سوزد
رازی ست که پیش کس نتوانم گفت ات
دردیست که مغز استخوانم سوزد
